در یادداشتهای تنهایی ام که فرو رفتم، چیزی جز نام زیبای تو تحریر نمی شد. چیزی جز شب زود گذر موهایت، دفترم را روشنایی نمی داد. چیزی جز نگاه مهربان تو که پر از قهرهای شیرین است، به نگاهم نگریست. چیزی جز لبهای نازک و شیرینت، سوگند نامه های عاشقانه ام را زمزمه نمی کرد. چیزی به نزدیکی دو غنچه گل سرخ، که چه ساده روبانی سپید و بی اهمیت دستهایشان را به هم گره زده و آنها را لبریز از عاطفه کرده است. مهربانم آیا روبانی هست که غنچه ی قلب دو عاشق، دو دوست، دو یار و دلباخته را به این آسانی به هم وصل کند؟ آیا روبانی است که گسسته نشود؟ عزیز دور من، دلباخته ات از غم چشمهایت فقط می تواند، بنگارد. فقط می تواند برگهای سپید را با عشق و محبتی که در چشمانت فواره ی گل می دهد، روشن کند. فقط می تواند با یاد نگاهت، لبانت و اندام زیبایت، تصویری از واژه ها را رسم کند، که بوی با تو بودن را بدهد. شاید با رقص این واژه ها، بشود جای تنهایی تو را پر کرد. شاید… خودت خوب می دونی، تمام واژه های ناب دنیا، تمام قصیده های طلایی و تمام غزل های عاشقانه، بوی یک لحظه نفست را ندارند، چه برسد به … شهسوار اسب مهربانی، سپهسالار زیبنده ی عاشق کش، من تا به حال خود را این گونه دلباخته و شیفته کسی ندیده بودم. راستش من همیشه قصه های عاشقان دنیا را چیزی جز حرف و توهم و دروغ نمی دانستم. من هیچگاه فکر نمی کردم، روح فرهاد، روح مجنون و روح تمام عاشقانی که تمام وجودشان را عطر کوی یار آکنده کرده بود، روزی در وجود من بنشیند، و با وجود اینکه دستهایت همیشه در دستانم است و گامهایت با گام هایم هم گام است، همیشه جستجویت کنم. نمی دانم این حالت غربت انگیز از کجا آمده، شاید از انتهای جاده ی چشمانت که من هر چه در آن می روم به ته نمی رسم، گم می شوم و پیدایت می کنم. شیرین تلخی های دل، امید من تویی. من همیشه با یاد چشمهای تو سر بر خاک می گذارم و با یاد نگاه مهربان تو بر می خیزیم. من تمام امیدم این است که همیشه با تو سبز باشم و برایت سبز بنویسم. راستش هر قدر قلم را می لغزانم، نمی توانم از زیبایی های تو و از علاقه ی خود برایت بنویسم. روز به تو رسیدن، بزرگترین و بهترین رویداد زندگی نامه ی من است. فقط می توانم بنویسم که، دوست دارم. دوستت دارم.

نوشته شده در جمعه بیست و هشتم مرداد 1390ساعت 18:53 توسط الهه| |